Tilkynning

Afmæli og símtal

Bóndi minn á afmæli í dag og ber hann árin sín vel.Kappinn er 41 árs í dag:) Við hittumst þó varla í dag því hann vinnur til kl.17 og þá fer ég til vinnu.Afmælismaturinn og pakkinn kemur á laugardaginn þannig að hann þarf engu að kvíða:)

Finnst ykkur ekki bara gaman að eldast? Mér finnst það. Mér finnst gott að vera ekki sama fiðrildið og ég var hér í den,mér finnst gaman að ná auknum þroska og læra og vita meira. Ég vil ná að afreka miklu meira og vinn að því á hverjum degi og þakka því fyrir að fá að eldast því það er blessun í sjálfu sér.Það fá ekki allir að eldast nefnilega.

Ég horfi nú ekki oft á íslenskt sjónvarp,þ.e íslenskar útsendingar á netinu en geri það þó ef einhver bendir mér á e-ð og stundum fréttir. En einn þáttur er það sem ég má ekki missa af og er það Persónur og leikendur á RÚV. Horfði ég á nýjasta þáttinn í gærkveldi þar sem leikandinn var Róbert Arnfinnsson. Hann hefur alla tíð verið í miklu uppáhaldi hjá mér og "ég heyr'í bassúku" hljómaði í hverju ferðalagi sem við keyrðum á milli Hafnar og Reykjavíkur þegar ég var barn. Ég fylltist löngun að hringja í Róbert einfaldlega til þess að þakka honum fyrir mig. Ég tók á mig rögg og hringdi í hann. Hann svaraði eftir fyrstu hringingu og ég kynnti mig og sagði að mig hefði langað að hringja í hann og þakka honum fyrir. Hann varð bljúgur og tók þökkinni:) Áttum við svo skemmtilegt samtal og er ég glöð í hjarta eftir að hafa hringt. Það er sko nefnilega allt í lagi með að hringja og þakka fyrir sig.Eða bara hringja í fólkið sitt og þakka því fyrir að vera til og þykja vænt um mann. Kannski ætti það bara að vera á dagsplaninu? Að þakka ykkur öllum fyrir að vera til og svona líka yndisleg!!!

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Þessar mömmur

Ég er 33 ára en ég hlýði mömmu eins og skot ef hún fær tóninn í röddina. Hún fékk tóninn í röddina í dag þegar hún minntist eitthvað á lítil bloggskrif....og hér sit ég því og blogga.Vegalengdin milli Chicago og tónsins er það stutt að ég gæti alveg eins búið á Hrísbrautinni;)

Spennandi tímar framundan. Ég viðurkenni fúslega að ég er ekkert að gera þetta bara vegna þess að ég er svo góð manneskja. Lokatakmarkið er að fá vinnu. Vopnuð eigingirninni og óskinni um að hjálpa öðrum-akkoti sterkt verkfæri-gekk ég á fund yfirmanns athvarfsins,þeirri sem sér um allt lífið þar inni og lagði fyrir hana hugmynd. Hugmyndina fékk ég ekki einu sinni sjálf,henni var ýtt að mér af einni stórkostlegri konu. Sísí. Ekki þeirri sem fríkaði úti, heldur hinni,þeirri sem býr í USA og á ættir að rekja bæði til Íslands og Færeyja.Sterk blanda þar á ferð! Sísí spurði mig í gærkveldi afhverju ég kenndi ekki tónlist hér,afhverju ég notaði ekki námið mitt. Ég hummaði af mér einhver svör en hún hætti ekkert að spyrja. Kom hún þá með eina athugasemd-afhverju ekki að nota tónlist innan veggja athvarfsins???

Afhverju ekki? Númer eitt,hugsaði ég, er að ég er ekki músíkþerapisti. Númer tvö,hugsaði ég ennfremur, ég er búin að gleyma svo miklu og mörgu. Númer þrjú, ég ætlaði mér ekkert að vinna með tónlist í USA og allra síst inni í athvarfinu.

Hugmyndin var samt góð og fann ég að ég fór á flug og sá fullt af góðum hlutum gerjast í hausnum á mér sem gætu alveg gengið þrátt fyrir að ég sé meistari að trúa allt of lítið á sjálfa mig.

Ég skrifaði ekkert niður á blað,vildi ekki eyða blöðum á hugmynd sem svo kannski aldrei yrði ýtt úr vör. Æfði samt framsetninguna og sjá!, yfirmaður athvarfsins samþykkti hana. Nú er bara að spýta í lófana og setja upp hálfgerða námsáætlun og skila henni inn. Ég hefst svo handa eftir áramót og mæti 2-3 í viku og vinn með hana líklegast.

Hugmyndin er sumsé að þær konur og þau börn sem annaðhvort búa í athvarfinu eða sækja það vegna ráðgjafar, verði sett í hópa sem ég stýri. (konur í sér hópi og börn í öðrum hópi). Hver hópur fær stikkorð gefins af mér, t.d um líkamlegt ofbeldi;sparka,kýla,lemja,kyrkja os.frv...,og mun svo tengja orðin saman og gera ljóð/sögu úr orðunum. Því næst verður samin tónlist við ljóðið/söguna og eftir það þá verða myndir skapaðar. Þegar öllu þessu er lokið þá verða ljóðin/sögurnar ásamt myndunum hengdar upp á vegg,innrömmuð og seld á fjáröflunarsamkomu athvarfsins sem haldnar eru einu sinni til tvisvar á ári. Ef þetta gengur vel þá vonandi verður leikurinn endurtekinn.

Ég segi aftur eins og ég hef stundum sagt; ég er svo spennt að ef ég væri hundur þá myndi ég míga á mig. Þetta verður skemmtilegt ferðalag og fróðlegt,já og erfitt líka. En hver sagði að lífið væri auðvelt? Þá er ekkert gaman að þessu;)

Ég auðvitað leyfi blogginu mínu að fylgjast með því ég það er alltaf best að halda tóninum góðum:)

Ég kveð í kútinn,Svanfríður.

Jæja elskurnar mínar

"Í dag er ég glaður" söng maðurinn hér í den. Ég er glöð líka því í kvöld átti ég gott kvöld með Sveini nokkrum Arnbjörnssyni. Hann er úr Nesjunum (sem er næsta sveit við Hornafjörð fyrir þá sem ekki vita) og er kominn af góðu fólki:) Facebook getur verið sniðugt tæki því þar sá ég að hann væri væntanlegur til Chicago. Ég skrifaði í bríeríi á síðuna hans hvort hann skryppi bara ekki til okkar í kaffi?? Jú,hann tók mig á orðinu og kom hingað í mat í kvöld og brennivínssnafs. En málið er að við höfum aldrei hist. Hann flytur í burtu þegar ég er einungis 10 ára þannig að ég man ekkert eftir honum þó ég þekki fólkið hans. Við gátum vel spjallað og úr varð að við áttum mjög gott kvöld.

Bert er þó hetja hafsins því hann sótti hann og skilaði honum aftur í kvöld,maður sem fer vanalega að sofa milli 21-22 á kvöldin og er veikur í þokkabót. Málið er að ég sé afar illa orðið í myrkri og treysti mér hreinlega ekki að keyra þannig að elskan mín gerði þetta fyrir okkur. Bert er bestur.Einfalt.

Ég geri mér fulla grein fyrir að ég,bloggarinn mikli er ekki lengur bloggarinn mikli. Ég hef verið annars hugar undanfarið og verið frekar tætt og eitthvað afundin og ekki haft lyst á að blogga. Stuttar skilaboðssendingar hafa frekar verið minn kaffibolli undanfarið og hef ég verið virkari á facebook en hér. Ég sagði mig úr stjórn Íslendingafélagsins og er ekki lengur ritstjóri fréttablaðsins okkar og var það einfaldlega vegna þess að mér fannst ég ekki eiga orku til þess. Ég veit ekki hvað þetta er í mér...einhver haustdepurð kannski?

Loksins loksins er farið að sjá fyrir endanum á Völuspáarævintýrinu mínu og er það vel. Mér finnst ég vera að horfa á eftir barninu mínu stíga fyrstu spor sín út í þessa veröld. Diskurinn verður kominn í Pennann-Eymundsson fyrir jól og vel það og mun ég biðja ykkur um að skála fyrir mér þegar hann er loksins lentur og veit ég að þið gerið það fyrir hálft orð.

Það er frábær tilfinning að ljúka við verkefni og veit ég að þegar diskurinn er kominn á koppinn þá mun mér líða eins og sigurvegara. Ásamt aðstoð tryggu foreldra minna sem og Indu frænku þá hef ég sett spor mín í íslenska tónlistarsögu og er ég stolt af því. Ég allavega get sagt; þetta gerði ég:) Næsta verkefni verður skemmtilegt en ætla ég að sækja um leyfi að fá að vinna með skemmtilega sögu í bundnu máli um Grýlu og hann afa sem var óþekkur eftir Gunnar Karlsson (held ég)og mun Bob,höfundur að tónlist við Völuspá, semja tónlist við vísurnar og ég söngla við. Einnig langar mig að taka aðrar íslenskar barnavísur og leika mér með þær og hvur veit,gefa þær út?

Ég sagði upp vinnunni á Cary's (húrra fyrir því :) ) og mun hætta að vinna vikuna fyrir jól. Ég hef að ég held,aldrei aldrei aldrei, verið svona ósátt á vinnustað. Mér finnst ég vera í fangelsi þegar ég mæti í vinnuna. Ég ætla mér eitthvað meira. Ég segi það satt og án þess að ýkja að ég fæ martraðir í hverri einustu viku, og alltaf á aðfaranótt þriðjudags en ég mæti í vinnu á þriðjudagskvöldum. Alltaf snúast draumarnir um það sama; ég er að þjóna upp í móti,hleyp með vatnsglösin um veitingastaðinn án þess að finna kúnnana mína og glösin orðin að snarbeyttum glerbrotum þegar ég loksins finn kúnnana. Ég mæti nakin í vinnuna og allt eftir þessu. Eftir áramót ætla ég að bæta við mig sjálfboðaliðsvöktum í athvarfinu og gera e-ð meira spennandi. Markmið fyrir árið 2010 er að fá vinnu eða loforð um vinnu og þá við eitthvað sem ég vil gera. Maður verður að eiga sér drauma og markmið:)

En mest af öllu væri ég þó til í að vera á leiðinni til Hafnar í Hornafirði á næstunni því hún móðir mín á von á góðum grip þangað....fylgist með bara á hennar síðu og get ég lofað ykkur öllum að sú verður flott,flottari en hún er nú!

Þar til næst þá kveð ég ykkur í kútinn. Svanfríður.

Northwest Herald

Góðan daginn.

Með því að ýta Hér getið þið lesið blaðaviðtal við þrjá sjálfboðaliða Turning Point þar sem ég var ein af viðmælendum.

Ég kveð í kútinn.Svanfríður.

Og það fækkar.

Það fækkar þeim sem blogga og ég tók því til á listanum mínum. En þeir sem ég tók út; þegar þið byrjið að blogga á ný,látið mig þá vita og ég bæti ykkur við aftur:)

Það er laugardagskvöld. Orðið dimmt. Þrjú börn og eiginmaðurinn hlaupa hér um og telja upp á 10. Eru í feluleik. Aukabarnið-alger prinsessa-borðaði með okkur kvöldmatinn og fékk kjötbollur í sósu og sultu,kartöflur og grænmeti. Hún verður orðin íslensk eftir kvöldið. Segir orðið "afhverju" og alles.

Lífið hefur verið skemmtilegt að undanförnu. Fór í tvö blaðaviðtöl. Eitt fyrir blað sem Turning Point gefur út árlega og hitt var fyrir dagblaðið North West Herald sem McHenry sýsla gefur út. Þokkalega stórt blað sem fær ágæta lesningu. Ég var beðin um að sitja og svara því til afhverju ég er sjálfboðaliði athvarfsins og hví mér þykir þetta svona mikilvægt starf sem þar er unnið. Október mánuður er Domestic Violence Awareness Month og er verið að líta á bak við tjöldin og sjá hvaða starf sjálfboðaliðar vinna. Ég er stolt af að hafa verið beðin um að koma í viðtal,það segir mér að ég er að gera góða hluti. Ég er þó kvíðin útkomu viðtalsins, erfitt að tala svona þykir mér.

Svo á mánudag þá fer ég upp í Elgin Community College þar sem ég á viðtal við námsráðgjafann. Ég vona að það endi með því að ég hefji nám í Family Violence Counseling í janúar.

Draumurinn væri að vera með eigin ráðgjöf, á stofu, þar sem herbegið væri litríkt og vinalegt með leikhorni fyrir ung börn sem gætu duddað sér á meðan ég talaði við þolendur. Sjáum til:)

Annars er ég þokkaleg. Táin er að koma til en ég mætti vera betri í bakinu. Það vonandi kemur með hjálp kírópraktorsins.

Ég vona að þið séuð í "gúddí fíling". Látið heyra í ykkur, alltaf svo gaman að fá komment:)

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Brákuð litla tá!

Ó mig auma. Í dag, hálftíma áður en ég þurfti til vinnu, þá rak ég litlu tá vinstri fótar svo rosalega harkalega í hornið á veggskotinu að það fossblæddi úr. Natti og Eyjólfur urðu alveg miður sín og Natti fór tvisvar að horninu, allur uppveðraður, og kallaði "bló bló". Ég var líka uppveðruð, en bara af sársauka. Svo þurfti ég að fara að vinna og var ekkert uppveðruð yfir því heldur því ég er alls ekki góð í bakinu heldur. Sársaukin þaðan liggur niður í hægri fót þannig að ég var glæsileg í vinnunni í kvöld. Lufsaðist þetta áfram og var eins og fegurðardrottningin sem brosti í gegnum tárin.

Þið vitið hvað það er skemmtilegt að hitta nýtt fólk? Í kvöld komu inn tveir menn. Annar á mínum aldri og hinn svona um fimmtugt. Ég horfði á þann fimmtuga og hugsaði með mér að hann bæri með sér útlit fyrrum fanga. Ég að vísu hef aldrei séð fanga nema í sjónvarpi en hann leit út eins og þeir sem maður sér í fangelsisþáttunum á Discovery. Allavega þá tökum við tali saman og kemur þá í ljós að þeir eru að fara þrífa háfana inni í eldhúsi og voru að bíða eftir að kokkarnir lykju störfum. Telly,eigandi, blandaði sér svo í samtalið og kom í ljós að hann og þessi fimmtugi hafa þekkst í um tvo áratugi.

Sá fimmtugi fer að segja mér að hann eigi 7 börn með þremur konum. Ég alveg "áttu SJÖ börn!!" Hugsaði til minna tveggja grallara sem mér finnst ég varla ráða við á góðum degi;) Fer hann þá að segja mér upp og ofan af börnunum. Einn sonurinn býr í New Mexico, ein dóttirin í Chicago sem og annar sonur "but we don't talk anymore" Ég spyr þá strax hvort það sé vegna þess að sonurinn sé hommi? "How did you know that?" Hvað átti ég að segja; well sir, you do look like a ex-prisoner with a chip on your shoulder" Ég gat ekkert sagt það þannig að ég hóstaði bara í staðinn. Þá var eins og flóðgátt hefði opnast og maðurinn fór að segja mér að hann hefði viljað drepa strákinn þegar hann komst að því að hann væri hommi. En núna, spurði ég hann. Nei nei,allt í lagi núna...ég reyndi að hringja í hann og svona en hann hætti að vilja svara mér. Ég spurði hvort það væri vegna þess að hann væri að uppnefna hann einhverjum hommaviðurnefnum? Þá roðnaði karlinn og svaraði með semingi;jajújú. Ég sagði við hann að ég gerði mér fyllilega grein fyrir því að við værum að hittast í fyrsta sinn og þekktumst ekki neitt en hvort þætti honum meira varið í son sinn lifandi eða dauðann? Alive svaraði fyrrverandi fanginn. Já, hættu þá þessari vitleysu og hringdu í hann og láttu eins og maður.Lífið er of stutt.

Ég meina það! Að það skuli ekki vera hægt að láta sómasamlega við þitt eigið hold og blóð af því það er samkynhneigt!!! Helvítis vitleysa er þetta. Svo situr hann þarna og segir okkur sögur af barsmíðum og byssukúlum (sem hann skaut úr sinni eigin byssu) og vill að allir taki hann í sátt og gefi honum séns en hann getur ekki talað við son sinn nema kalla hann "gingerbread".

Ég verð nú samt að viðurkenna að mannfíflið var fyndinn á köflum og ég gat stundum ekki annað en gapt á meðan ég hlustaði á hann segja okkur sögur frá "krimmaárunum".

Ég komst að því að ég hef lifað afskaplega vernduðu lífi. Ég hef aldrei lamið ný-nasista með kúbeini (þó það hljómi nú ekkert illa...hmmmm) og ég hef aldrei skotið á löggu úr bíl,velt svo bílnum,hlaupið út í skóg með byssuna,tekið hana í sundur á hlaupum, verið handtekið tveimur dögum síðar og látin laus vegna þess að það var ekki hægt að sanna neitt á mig.

Það er þetta sem er svo skemmtilegt við fólk. Maður veit aldrei hvern maður hittir. Ég veit allavega við hvern ég á að tala ef ég þarf fyrrverandi krimma inn í mitt líf. Það er þarna karlinn sem þrífur háfana á Cary's restaurant!

Ég kveð í kútinn. Svanfríður.