Pissulykt af salatinu.

Tveir menn voru á Cary's í gærkveldi með rússneskan táningsstrák en hann var nýkominn þaðan.Þeir hnipptu í mig og báðu mig um salatdisk fyrir drenginn.Drengurin talaði vart ensku og skildi mig illa þegar ég spurði hann um salatdressingu.Með látbragði bað ég hann því um að elta mig svo ég gæti sýnt honum allar dressingarnar sem við bjóðum upp á.Hann var mjög ráðvilltur á svipinn og virtist ekkert skilja hvað hann væri að gera þarna hjá salatinu. Ég benti á salatið og spurði:You want salad? -uuu,aaaa,hikstaði greyið drengurinn þar til hann stamaði "I want toilet" Þá var ekkert annað að gera en að fjarlægja drenginn frá salatinu og dressingunni og beina honum að salerninu. En um leið og hann var kominn inn á salernið þá komst ég með herkjum bak við þar sem ég datt í gólfið og hló þar til mér varð illt í maganum. Ég hef aldrei vitað um nokkra menn eins og þá tvo sem voru með honum,að ruglast á salad og toilet. Við þetta "salad-toilet" atriði í gærkveldi þá rifjaðist upp fyrir mér þegar ég fór í fyrsta sinn alein í búð í Austurríki-þéraði afgreiðslukonuna líka og hélt að svona góða þýsku hefði hún aldrei áður heyrt. Haben Sie ein Gummi? spurði ég með bros á vör. Ég uppskar akkúrat ekkert frá afgreiðslukonunni nema frosið andlit. Ég spurði því aftur og með meiri áherslu á Gummi. Var öryggi mitt í þýskri tungu nú eitthvað að þverra og ákvað ég að henda inn leikrænum hæfileikum líka og þóttist tyggja og blása kúlu. Spurði svo aftur um Gummi. Allt í einu birti yfir afgreiðslukonunni og kallar hún upp: Ach,meinen Sie K-Gummi? Jújú,með ofboðslegan roða í vöngum og kúkinn á leið niður í brækur þá kinkaði ég kolli og sagði "Ich möchte K-Gummi haben,bitte" Með tyggjóið í vasanum og minninguna um að ég hafi sogið og blásið með leikrænum tilburðum á meðan ég bað afgreiðslukonuna um smokk gerði það að verkum að ég fór aldrei þangað inn aftur. Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.

Habbarasonna

Það var bara gaman að sjá öll kommentin,takk fyrir þau.

Ég er loksins orðin eins og ég á að mér að vera eftir Íslandsdvöl og heimsókn mömmu og pabba. Ég var óskaplega týnd og leið eitthvað eftir að foreldrar mínir yfirgáfu litla bláa húsið og allt í einu fannst ég mér vera voða ein.Ég vorkenndi mér svolítið,í einrúmi þar til að ég var orðin hundleið á sjálfri mér og fékk útrás:) Það er svolítið furðulegt að vera umvafin vinum sínum og fjölskyldu í visst langan tíma-maður horfir áfram,lítur aftur á bak,horfir til hægri og vinstri og alls staðar eru vinir og vandamenn...svo bara púff-enginn og maður þarf að tala á ensku til þess að vinirnir í nýja heiminum skilji mann. Að þessir útlensku vinir manns geti ekki séð sóma sinn í því að læra íslensku. Skil þetta ekki ;)

Annars er bara allt ágætt að frétta-lífið gengur sinn vanagang og er ég þakklát fyrir allt sem ég hef. Hitinn hér er óbærilegur á stundum og er ég eiginlega farin að hlakka til ullarpeysanna,treflanna,vettlinganna og ullarsokkanna!Ég lýg því ekki. Það besta þó við sumarið eru öll blómin mín og frjálslir leikir grallaranna en þó alls ekki í þessari röð:)

Ég sit núna,klukkan 00.24 og horfi á afmælisgjöfina mína frá húsbandinu; War and remembrance. Glæsilegir þættir í einu og öllu,vel leiknir-svo vel leiknir að manni hryllir stundum við,hlær og grætur og stundum allt í senn. Núna er Dr.Jastrow að reyna að fá frænku sína og son hennar laus úr viðjum lestarferðar til austurs. Ég veit alveg hvernig þetta endar og allt það en ég ákvað nú samt að skrifa blogg því hjartað tekur ekki alla þessa spennu.

En núna ætla ég að kveða í kútinn og bjóða ykkur góðrar nætur. Svanfríður.

Eins og að hjóla?

Ætli blogg skrif séu eins og að hjóla?Gleymir maður hvernig á að gera?

Það er orðið svo langt síðan síðast að það var annað hvort að byrja aftur eða að hætta.Ég hef varla litið inn á bloggsíður og fáir virðast sakna skrifanna þannig að einhvernveginn hefur ekkert orðið út þessu hjá mér. En hvað um það.

Síðast þegar ég skrifaði þá var ég á Íslandi og hafði eignast kvígu að nafni Svanfríður. Henni líður vel.Kúnni það er. Mér líður vel líka. Ég skemmti mér konunglega á Íslandi en var uppgefin þegar dvölinni þar lauk. Þegar heim var komið þá þýddi ekkert að taka því rólega,grallararnir sáu um það og verður að viðurkennast að mig langaði til Íslands aftur...var ekki alveg tilbúin í alvöru lífsins eftir undangengið frelsi.En maður lifir víst ekki á fríum. Ekki tók slæmur tími þó við,við heimkomu því pabbi og mamma komu hingað örfáum dögum eftir að ég lenti og voru hjá okkur í 2 vikur og var það hreint út sagt yndislegt. Það var frábært að hafa þau í alla staði og yndislegt að sjá þau vera með þeim bræðrum.Natti heldur enn að þau séu í flugvélinni. Bendir upp í loft þegar ég spyr hvar amma og afi eru.

Sumarið hefur verið gott sem af er og afskaplega heitt.Þegar ég á fría stund þá dunda ég mér í garðinum og finnst það frábært. Ég fer svo og þjóna tvisvar í viku og í athvarfið 1-2 í viku.Mér líkar alltaf jafn vel að vera í athvarfinu og krossa putta um að geta verið þar sem lengst. Annað hef ég svosem ekki verið að gera en samt er alltaf nóg finnst mér.

Ég ætla að láta þetta gott heita.Sjá hvort einhverjir koma hér við ennþá. Hafið það gott og ég kveð í kútinn í bili. Svanfríður.

Kvígan

Í dag eignaðist ég nöfnu!!!

Það er falleg kvíga og nefnist hún Svanfríður og er til heimilis í Þrándarholti. Henni líður vel.

Kærust kveðja úr kveðnum kútnum,Svanfríður.

Jæja þá

Takk fyrir allar baráttukommentin úr síðasta pistli.Mér þótti vænt um þau.

Núna er ferðataskan komin upp á rúm og ég er farin að týna í hana fatnað og annað sem þarf að komast upp á landið mitt fallega.

Úr því ég er nú að koma heim þá hef ég verið að hugsa um nýju "örnefni" sem RVK og Höfn hafa fengið.  

Þrátt fyrir að RVK sé höfuðborgin okkar og að hún sé mannmörg þá finnst mér "borg óttans" einhvernveginn ekki passa við hana.Þrátt fyrir að glæpi og annað. Reykjavík á bara að heita Reykjavík.  Sama með "fjörðinn fagra" þegar heimamenn tala um Höfn. Mér finnst Höfn mjög fallegur staður og einn sá fallegasti á landinu en mér finnst að staðurinn megi alveg heita Höfn í Hornafirði.Láta gælunöfn vera. Ég vona að heimamenn taki ekki á móti mér með tjöru og fiðri þrátt fyrir þessi orð mín.

Hjartað slær hraðar,kvíðahnútur í maganum og skjálfti í höndum.  Þetta eru flughræðslueinkennin mín. Í þessum skrifuðum orðum þá finn ég fyrir þessum einkennum og ég þarf að draga inn andann.  

Ég minnist þess ekki að hafa verið flughrædd sem barn en man þó að mér þótti þetta aldrei neitt sérstaklega skemmtilegur ferðamáti og gat t.d aldrei slappað algerlega af.  

Ég rifjaði það upp í gær hversu ofboðslega ég grét sárum gráti í flugtaki á leið minni frá Keflavík til Minnesota þegar ég flutti út. Ég hélt dauðahaldi í Eyjólf og tárin láku niður á höfuðið á honum þar sem hann saug brjóstið. Sjaldan hafa jafn margar tilfinningar brotist um í mér og þá. Gráturinn kom úr iðrum líkamans og ég átti erfitt með að hætta. Flugfreyjan kom og lagði hönd á mig og sagði að allt yrði í lagi, þetta væri góð og sterk flugvél. Ég sagðist vera að flytja í burtu og að ég væri líka flughrædd og svo grét ég bara meira á meðan ég hallaði mér  upp að maganum á henni.  

Í dag þá hef ég fundið að aðeins ein taktík virkar fyrir mig á meðan ég flýg. Þegar (ekkert ef) ég verð hrædd og óörugg þá lít ég á flugfreyjurnar og horfi á andlitin á þeim. Ef þær eru rólegar og brosandi þá slappa ég af og hugsa að ef þær eru svona rólegar þá hljóti allt að vera í lagi. Það hjálpar.  Annað hjálpar líka og það er að ferðast með strákana því þá þarf ég að hugsa um þá í staðinn fyrir sjálfan mig. Ég hef varla tíma til að vera hrædd.  

Ég er mikið að spá í að fá mér tvo sterka í flugtaki og róa taugarnar því nú get ég það-hef aldrei gert það með strákana. Mér finnst ekki passa að vera angandi af víni með tvo litla patta í pilsfaldinum :)

En jæja þá-ég kveð að sinni.Það verður lítið um skrif á meðan ég verð heima.Ég verð með tölvu með mér þannig að ef einhver þarf að ná í mig þá er bara að skrifa annaðhvort hér,Facebook eða á swanyiceland@comcast.net.

Góðar stundir og ég kveð í kútinn. Svanfríður.

Dagar koma og fara

Á morgun,fimmtudag, þá mun ég eiga algeran frídag og það hefur bara ekki gerst svo lengi að ég man ekki hvenær það var síðast. Fríið hefst klukkan 08.00 að staðartíma þegar Jennifer elskuleg, kemur og sækir grallarabræðurnar. Þeir verða í góðu yfirlæti hjá henni til klukkan 17.00.  Á meðan þeir leika sér þar þá fer ég í klippingu, keyri á stefnumót með vinkonu og snæðum við hádegismat saman, læt svo rífa af mér leggjahárin, keyri svo í annan bæ til að hitta aðra vinkonu í kaffispjall og bruna svo aftur heim til að sækja þá Albertssyni-Getchell.

Ég segi núna að ég muni elda góðan mat fyrir okkur 3 en einhvernveginn yrði ég ekki hissa ef eldamennskan yrði ekki stórtæk. En matur getur verið góður án þess að vera stórtækur.

Undanfarin vika hefur verið of dramatísk að mínu mati því eins og margir vita þá þoli ég ekki-ég endurtek; ÉG ÞOLI EKKI drama eða leiðindi.En því miður fer það nú þannig stundum að leiðindi gerast.  Þegar það gerist þá tekur það mig langan tíma að jafna mig. Það er eins og líkaminn á mér fari í mauk, hjartað slær hraðar og ég fæ vonda verki í magann og að ég tali nú ekki um grátstafinn í hálsinum.  

Ég átti von á Völuspáardiskunum mínum í hús á fimmtudaginn í síðustu viku og var ég orðin mjög spennt því ég ætlaði svo að taka þá með mér heim til Íslands og selja í Pennan Eymundsson. Ég er meira að segja með samninginn inni í tölvunni.  

Óhugnaður.

Diskarnir ásamt þeim sem gerði þá komu hér í litla bláa húsið og ýki ég ekki þegar ég segi að mér varð líkamlega illt við að horfa á ársvinnu okkar Bob (sem nú er hættur að vasast í disknum)eyðilagða á nokkrum mínútum. Maðurinn, sem átti að vera fagmaður, hafði klúðrað öllu því sem hægt var að klúðra-allt frá útliti hljómdisksins sjálfs, bæði að innan (tónlistin) og að utan (útlit disksins). Umslagið, fram-og bakhlið, var svartbleik og öll máð. Það var gert á venjulegan pappír og hafði maðurinn klippt sumar myndirnar og upplýsingarnar í burtu. Það var stafsetningavilla og hét diskurinn orðið VOLUPSA í stað VÖLUSPÁ. Merkimiðar voru límdir utan á hulstrið og skrifað ofan í þá með svörtum og stundum grænum tússpenna. Einnig hafði hann sett öll 67 kvæðin í eitt kvæði þannig að það er ekki hægt að skipta á milli kafla á disknum. Ef þið trúið mér ekki þá getið þið spurt mömmu og pabba því ég sýndi þeim diskinn í gegnum SKYPE.

Ég hef aldrei aldrei aldrei orðið svona sár, reið. Ég hef aldrei skammast eins og ég gerði þennan dag. 

Ég hafði oft talað við manninn í síma-hann virtist hafa þetta allt á hreinu og taldi enga þörf á að senda mér prufueintak þegar ég innti hann eftir því. (ég hefði átt auðvitað að heimta prufueintak en ég lærði af þeim mistökum og geri það næst)  Eftir orðaskipti í tölvu (þar sem ég baðst afsökunar á reiði minni)þá hringdi hann í mig og hótaði mér lögsókn. Ég er enn að velta fyrir mér á hvaða forsendum hann ætlar að lögsækja mig.  

Inni í þvottahúsi sitja 40 stk.af ónothæfum geisladiskum og ég er búin að fela þá svo ég þurfi ekki að horfa á þá á hverjum degi. 

Góðu fréttirnar eru þær að ég hafði samband við Pennan Eymundsson og má ég hafa samband aftur þegar ég er komin með diskana í hendur. Nú safna ég mér bara pening og læt gera stærri pöntun og sel svo eins og vindurinn:)

Nokkrum dögum eftir þessi skemmtilegheit þá varð vatnsdælan okkar ónýt og Bert auðvitað ekki heima til þess að redda málunum. Mikið óskaplega varð ég pirruð út í allt og alla þennan tíma.

Ég er búin að kaupa nýja dælu-vinur okkar Berts setti hana í (n.b. hann líka huggaði mig þegar ég grét vegna disksins-þannig að hann hefur staðið sig vel í vináttunni sl. daga ;) ) Dælan virkar svona þegar henni dettur í hug en mest um vert er að við erum með vatn og Bert kemur heim á laugardaginn og getur þá stillt hana svo hún virki alltaf og þegar okkur hentar:) 

Það varla gerist að ég fái heimþrá. En undanfarna daga þegar þetta gekk allt saman á þá vantaði mig foreldrana og vinkonurnar svo mikið að mig verkjaði.  En svo þegar hlutirnir lagast og ákvarðanir eru teknar þá líður það hjá. Enda er ég sko að fara að hitta alla og faðma í næstu viku!!!!!!! Liggaliggalái.

Ég og húsflugan hérna, kveðjum ykkur í kútinn með von um gott kvitt:) Svanfríður.

?

Ég hef bara alls ekki verið í stuði til þess að skrifa hér inn enda sést það-vika síðan síðast.

Þó að margt hafi gengið á þá ætla ég ekki út í þá sálma hér en ég ætla þó að segja að vatnsdælan í litla bláa húsinu gaf upp öndina í dag og erum við því vatsnlaus og Bert í California og ekki kann ég að laga dæluna. Natti skilur ekkert í að geta ekki skrúfað frá krananum og segir bara "a bú" Í kvöld þá náði ég í stóran pott, setti vatn í hann úr vatnspumpunni sem er hér inni, hitaði vatnið og þvoði drengjunum upp úr því. Ég tek svo vatn aftur úr pumpunni og sturta niður úr klósettinu og vonandi verður nægt vatn til í kaffið í fyrramálið:) Skemmtilegt.

Í næstu viku þá er förinni heitið til Íslands.Mig svimar þegar ég hugsa um ferðina því mér finnst einhvernveginn vera svo mikil hlaup á mér en kannski er það bara bull í mér..kannski mun blóðið ekki renna í mér þegar ég lendi. En mikið verður gaman.

Ég setti upp sumartáslurnar í gærkveldi. Þær eru rauðlakkaðar og Bert hlýtur að hætta að kalla þær sjóaratáslur.Það má ekki móðga rauðlakkaðar tær.

Keypti mér belti í gær;eitt mosagrænt og hitt rauðköflótt með skuplu í stíl.Fer vel við fyrrv.sjóaratáslurnar.

Hlakka til að fara í appelsínugula kjólinn minn.

Eyjólfur hrinti mér fram úr eina nóttina í vikunni sem leið. Hvernig er hægt að vera mínus núll í þyngd en hafa það af að hrinda fullvaxta konu fram úr rúminu???

Eyjólfur var spurður í dag af miðaldra konu:Doesn't your mother feed  you? Svar hans var "no" 

Ég á fimmtudaginn algerlega fyrir mig.Fer í klippingu,vax,hádegismat og kaffi áður en ég bruna og sæki grallaraspóana.

Bert kemur á laugardaginn og ég ætla að kyssa hann vel og lengi.Það er gott/vont að sakna einhvers.

Margt annað í gangi.Komið bara í heimsókn ef þið viljið fá "in depth version" af þessu öllu saman:) 

Ég kveð ykkur í kútinn,Svanfríður.